உலகை மாற்றிய கருப்புத் தங்கம்: கச்சா எண்ணெயின் அரசியல் வரலாறு.

         அணு ஆயுதங்கள் மீதான உத்தியை இந்தியா மாற்றுகிறதா? அல்லது தனது அணு ஆயுதக் கொள்கையிலிருந்து மீறுகிறதா? என்ற கேள்வி உலக பாதுகாப்பு வட்டாரங்களில் மிக முக்கிய விவாதப் பொருளாக உருவெடுத்துள்ளது.

​பாரம்பரியமாக, இந்தியாவின் அணு ஆயுதக் கொள்கையானது "தற்காப்பு மற்றும் நிதானம்" (Restraint and Deterrence) என்ற கொள்கையின் அடிப்படையிலேயே கட்டமைக்கப்பட்டது. இது குறித்து அண்மையில் SIPRI (Stockholm International Peace Research Institute) என்ற புகழ்பெற்ற சர்வதேச ஆராய்ச்சி நிறுவனம் வெளியிட்டுள்ள வருடாந்திர அறிக்கை, உலக அரங்கில் மிக முக்கிய பேசுபொருளாக மாறியுள்ளது.

​A. யார் இந்த SIPRI?

         ​1966 ஆம் ஆண்டு ஸ்வீடன் நாட்டின் ஸ்டாக்ஹோம் (Stockholm) நகரைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு நிறுவப்பட்ட ஒரு சுதந்திரமான, தன்னாட்சி பெற்ற உலகளாவிய சிந்தனைக் குழுவே (Think Tank) "SIPRI" ஆகும். இந்த அமைப்பு எந்தவொரு குறிப்பிட்ட நாட்டின் அரசுக்கும் ஆதரவாகவோ அல்லது அரசியல் சார்பாகவோ செயல்படுவதில்லை. உலக நாடுகளின் இராணுவ பட்ஜெட், ஆயுத வர்த்தகம் மற்றும் அணு ஆயுதக் குவியலைத் துல்லியமாகக் கண்காணிப்பதில் சர்வதேச அளவில் இதுவே முதன்மையான அமைப்பாகக் கருதப்படுகிறது.

​B. இந்தியாவின் பாரம்பரிய அணு ஆயுதக் கொள்கை (Nuclear Doctrine)

​          இந்தியா தனது அணு ஆயுதக் கொள்கையை 2003 ஆம் ஆண்டு அதிகாரப்பூர்வமாக வெளியிட்டது. இதன் முக்கிய அம்சங்கள் இரண்டு:

​முதன்முதலில் பயன்படுத்தாமை (No First Use - NFU):

        இந்தியா தாமாக எந்தவொரு நாட்டின் மீதும் முதன்முதலாக அணு ஆயுதத்தைப் பிரயோகிக்காது. மாறாக, இந்தியாவின் மீதோ அல்லது இந்தியப் படைகளின் மீதோ அணு ஆயுதத் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டால் மட்டுமே இந்தியா தனது பதிலடியைக் கொடுக்கும்.

​நம்பகமான குறைந்தபட்ச தடுப்பு (Credible Minimum Deterrence - CMD):

       இந்தியா தேவையற்ற அணு ஆயுதப் போட்டிகளில் ஈடுபடாது. எதிரி நாடுகள் நம்மைத் தாக்கத் துணியாதவாறு தடுத்து நிறுத்துவதற்குத் தேவையான குறைந்தபட்ச அணு ஆயுதங்களை மட்டுமே இந்தியா தன்வசம் வைத்திருக்கும்.

        (BBC NEWS TAMIL FOR SIPRI REPORT)

​C. தற்போதைய உத்தி ரீதியான மாற்றங்கள் (Strategic Shifts)

          ​சமீபத்திய பாதுகாப்பு ஆய்வுகளின்படி (2026 SIPRI அறிக்கை உட்பட), இந்தியா தனது கொள்கையை அதிகாரப்பூர்வமாக மாற்றாவிட்டாலும், அதன் செயல்பாட்டு உத்தியில் (Operational Posture) சில முக்கிய மாற்றங்களைச் செய்து வருகிறது:

​1) அமைதிக்கால தயார்நிலை (Peacetime Readiness)

​        இந்தியா பாரம்பரியமாகத் தனது அணு ஆயுதங்களின் உதிரிப்பாகங்களையும் (Warheads), அவற்றை ஏவும் ஏவுகணைகளையும் (Launchers) தனித்தனியாகவே சேமித்து வைத்திருந்தது. ஆனால் தற்போது, அவசரக் காலத்தில் உடனடியாகச் செயல்படும் பொருட்டு, சில அணு ஆயுதங்களை ஏவுதளங்களுடன் இணைந்த நிலையிலேயே (Mated Posture) அமைதிக்காலத்திலும் வைத்திருக்கத் தொடங்கியுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

​2) கடற்படை சார்ந்த அணு ஆயுதத் தடுப்பு (Sea-Based Deterrence)

(இந்தியாவின் அணு ஆயுத முக்கோணத்தின் கடற்படை பலம்)

​       நிலம், நீர், ஆகாயம் ஆகிய மூன்று வழிகளிலும் தாக்கக்கூடிய வல்லமை படைத்த இந்தியாவின் 'அணு ஆயுத முக்கோணத்தின்' (Nuclear Triad) மிக முக்கிய சக்தியாக அணுசக்தி நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் (SSBN) மாறியுள்ளன. ஐஎன்எஸ் அரிகந்த் (INS Arihant) போன்ற நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களில் அணு ஆயுத ஏவுகணைகள் எப்போதும் ஏவத் தயாரான நிலையில் ரோந்துப் பணியில் ஈடுபடுத்தப்படுவது, இந்தியாவின் "இரண்டாவது தாக்குதல் திறனை" (Second-Strike Capability) மேலும் பலப்படுத்தியுள்ளது.

​3) கானிஸ்டர் தொழில்நுட்பம் (Canisterized Missiles)

     (கானிஸ்டர் பெட்டகத்திலிருந்து.        சீறிப்பாயும் அக்னி-5 ஏவுகணை)

​      அக்னி-5 (Agni-V) போன்ற நவீன ஏவுகணைகள் 'கானிஸ்டர்'
' எனப்படும் சிறப்புப் பெட்டகங்களுக்குள் (சூட்கேஸ் போன்ற அமைப்பு) மூடி வைக்கப்படுகின்றன. இதனால் ஏவுகணைக்கு எவ்விதப் பாதிப்பும் ஏற்படுவதில்லை. மேலும், அவசரக் காலத்தில் மிகக் குறுகிய காலத்தில் இவற்றை எங்கு வேண்டுமானாலும் நகர்த்திச் சென்று, உடனடியாக ஏவச் செய்து கண்டம் விட்டு கண்டம் பாயும் தாக்குதலை (ICBM) நடத்த முடியும்.

​D. இந்த மாற்றங்களுக்கான காரணங்கள் என்ன?

​     இந்தியா தனது அணு ஆயுத உத்தியை நவீனமயமாக்குவதற்குப் பின்னால் உள்ள முக்கிய புவிசார் அரசியல் (Geopolitical) காரணங்கள்:

​சீனாவின் அச்சுறுத்தல்: இந்தியாவின் அணு ஆயுத நவீனமயமாக்கல் தற்போது பாகிஸ்தானை விட சீனாவை மையப்படுத்தியே நகர்கிறது. சீனாவின் அதிநவீன ஏவுகணை பாதுகாப்பு அமைப்புகள் மற்றும் அதன் வளர்ந்து வரும் அணு ஆயுதக் குவியலுக்குப் பதிலடி கொடுக்கும் வகையில், சீனா முழுவதையும் தாக்கக்கூடிய நீண்டதூர ஏவுகணைகளை இந்தியா மேம்படுத்தி வருகிறது.

​தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி: நவீன ஏவுகணை பாதுகாப்பு அமைப்புகளை (Missile Defence Systems) ஊடுருவிச் செல்லும் வகையில், MIRV (Multiple Independently Targetable Reentry Vehicles) எனப்படும் ஒரே ஏவுகணையில் பல அணு குண்டுகளைச் சுமந்து சென்று வெவ்வேறு இலக்குகளைத் தாக்கும் அதிநவீன தொழில்நுட்பத்தை இந்தியா வெற்றிகரமாகச் சோதித்துள்ளது.

​முடிவுரை

        ​சுருக்கமாகக் கூறின், இந்தியா தனது "முதன்முதலில் பயன்படுத்தாமை" (No First Use) என்ற அரசியல் கொள்கையை அதிகாரப்பூர்வமாக மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. ஆனால், எதிரி நாடுகளின் திடீர் தாக்குதலில் இருந்து தப்பித்து, உடனடியாகவும் மிகக் கொடூரமாகவும் பதிலடி கொடுக்கும் திறனை (Survivable Second-Strike Capability) உறுதி செய்ய, தனது இராணுவ மற்றும் தொழில்நுட்ப உத்திகளை நவீன காலத்திற்கு ஏற்ப வேகமாகவும் தீவிரமாகவும் மாற்றி அமைத்து வருகிறது. இது இந்தியாவின் பாதுகாப்பு பலத்தை உலக அரங்கில் மேலும் உயர்த்தியுள்ளது.